- Quickly update your status - Instantly access your profile & photo comments - Connect with your friends
TVXQ...? ทงบังชินกิ...? แคสสิโอเปีย...? ผม...ยังคงมีสิ่งเหล่านี้อยู่หรือ? อาจฟังดูตลกที่ผมคิดอย่างนั้น แต่...เช้าวันหนึ่งที่ผมตื่นขึ้นมา เมื่อลืมตา...ก็พบว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันผ่านมา 5 ปีแล้ว... ทุกๆช่วงเวลา ทุกๆวินาที เปลี่ยนแปลงเสมอสำหรับพวกเรา... จากวันแรก...ที่ดูห่างเหิน จนถึงวันนี้... ผมเฝ้ามองเหล่าแคสสิโอเปียที่รักของผม เปลี่ยนแปลงไป... จากเด็กประถม กลายเป็นเด็กมัธยม จากเด็กมัธยมก้าวสู่รั้วมหาวิทยาลัย แคสสิโอเปียของผมเปลี่ยนไปมาก ทั้งโตขึ้น และเป็นผู้ใหญ่ขึ้น มันน่าดีใจ...ผมดีใจกับพวกคุณจริงๆ และดีใจที่ผมได้มีโอกาสเฝ้ามองพวกคุณเติบโตขึ้นอย่างงดงามเช่นนี้ ทว่า... กาลเวลาไม่ได้ทำให้ร่างกายเปลี่ยนไปเท่านั้น... มันยังทำให้ "หัวใจ" เปลี่ยนไปด้วย รุ่นน้องที่เดบิวต์หลังพวกเรามีตั้งมากมาย ทั้งซุปเปอร์จูเนียร์ บิ๊กแบง วันเดอะเกริล์ โซนยอชินแด ชายนี่ ...หลายวงจนผมนับไม่หมด ผมรู้...ผมรู้ดี มันผ่านมาตั้ง 5 ปีแล้วนี่นา... 5 ปี...ที่ยาวนาน นานเกินพอที่แคสสิโอเปียของผมจะเปลี่ยนใจ... มันเป็นความจริง... ความจริงที่ผมพยายามมองข้ามมันเรื่อยมา...ความจริงที่ว่า 'เรา' ไม่ได้มีกันและกันเหมือนเดิมตลอดไป ผม...ยังมีแคสสิโอเปียอยู่เคียงข้างรึเปล่านะ? ไม่สิ...เรา "ทงบังชินกิ" ...ยังมีแคสสิโอเปียของเราอยู่หรือเปล่า? ทุกครั้งที่ผมมองไปรอบๆตัว ผมยังคงเห็นแท่งไฟสีแดง ทว่า...มันกลับไม่สว่างไสวเช่นเดิม จุนซูบอกกับผมว่า ผมคิดมากเกินไป ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ...ผมหยุดตัวเองให้เลิกคิดไม่ได้ ทั้งๆที่แท่งไฟก็ยังเป็นสีแดงเหมือนเคย แต่...มันกลับไม่ส่องสว่างในใจผมเหมือนทุกๆครั้ง ผมไม่ควรร้องไห้...แต่ก็ร้องไปแล้วจริงๆ ในวันที่ผมล้ม...ผมจะมีคุณคอยให้กำลังใจไหม? แคสสิโอเปียของผม ในวันที่ผมพลาด...ผมจะมีคุณคอยปลอบใจไหม? แคสสิโอเปียของผม ในวันที่ผมไม่เหลือใคร...ผมจะมีคุณอยู่เคียงข้างไหม? แคสสิโอเปียของผม ผม...ยังมีคุณอยู่รึเปล่า...? 5 ปีที่ผ่าน.. มันคงนาน...นานเกินไปแล้วจริงๆ. เจ็บปวด... ผมร้องไห้...และไม่อาจหยุดตัวเองได้ จนกระทั่ง...ยุนโฮ ยุนโฮของผม เดินเข้ามาใกล้...เขาก้มลงและโอบกอดผมเอาไว้เหมือนๆกับทุกครั้ง...ที่ผมเสียใจ เสียงกระซิบของเขาข้างใบหูของผม ย้ำเตือนให้ผมนึกถึงสิ่งที่ควรจำได้...แต่กลับลืมมันไป "แคสสิโอเปียของเรา...เคยบอกเอาไว้ใช่ไหม? ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อเรา...ทงบังชินกิทุกคน มันไม่อาจหาคำไหนมาอธิบาย... ไม่รู้ว่าจะสรรสร้างคำพูดหรือตัวอักษรแบบไหน... กลั่นกรองออกมาจากหัวใจไม่ได้... มันมายมายกว่าคำว่า รัก เอ่อล้นกว่าคำว่า ห่วงใย แม้สุดท้ายจะบางเบาเสียยิ่งกว่าคำว่า ตราบนานเท่านาน แต่...ก็หนักแน่นพอที่จะ คงอยู่เรื่อยไป" ...นั่น...สินะ... ผม...ลืมมันไปได้ยังไง? ผมลืม...ว่าแคสสิโอเปียรักพวกเรามากได้ยังไง? อาจเพราะผมเห็นแท่งไฟสีแดงที่น้อยลง เสียงตะโกนที่แผ่วลง และรอยยิ้มยามได้ฟังเพลงของพวกเราน้อยลง...ละมั้ง แต่... มันไม่สำคัญอีกแล้ว... แม้ว่าวันหนึ่ง ผมจะไม่เหลือแคสสิโอเปียของผมเลยซักคน แม้ว่าวันหนึ่งทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม ผมควรจำเอาไว้...ใส่สมองและหัวใจของผม... แม้วันหนึ่งพวกคุณจะลืมเราไป...แต่ครั้งหนึ่ง...พวกคุณก็เคยรักผมมาก...ใช่ไหม? ผม...และทงบังชินกิทุกคน...ก็จะรักพวกคุณตลอดไป แคสสิโอเปียของผม... ทงบังชินกิเป็นของพวกคุณ และไม่ว่าเมื่อไหร่... ทงบังชินกิจะพยายามเพื่อพวกคุณตลอดไป แม้ว่าวันหนึ่งแสงไฟของเรา...จะค่อยๆเลือนหาย โปรดจำเอาไว้ แสงไฟของพวกคุณ จะยังคงอยู่... และจะอยู่ในหัวใจของเรา...ตลอดไป มันจะส่องสว่างแม้ในวันที่มืดมิดที่สุด และเป็นเหมือนแสงนำทางในวันที่เรา...มองไม่เห็นใคร เพราะพวกคุณ...แคสสิโอเปียของผม...คุณได้สอนให้ผมได้เรียนรู้...และรู้จักความรักที่แท้จริงแล้ว ความรัก ไม่ต้องการอะไรเป็นองค์ประกอบ ไม่จำเป็นต้องรู้ ไม่จำเป็นต้องถาม ไม่มีอะไรมาวัดได้ และไม่ต้องการแม้กระทั่งเหตุผล เพราะสิ่งเหล่านั้น ไม่อาจนำมาวัดความรักที่พวกคุณ มี และ เคยมี ให้ผมได้ ขอบคุณ... แคสสิโอเปียของผม ผม..ทงบังชินกิ...เรา ...รักคุณ...ตลอดไป ...แคสสิโอเปียคนนี้... .รักทงบังชินกิ.......ตลอดไป.................ไม่เปลี่ยนเเปลง...............
Paste or type URL of a photo here:
Coins
ฝันดีเน้อ